رگبار پاییزی

وقتی نگاهــــ ـت میکنم

زمســـــتان را برایم تداعـــــی میکنی....

ســــ ـپیدی جهـــــان را.......

انعکاس نـــــور شفاف خورشـــــ ـید بر روی ســــ ـطوح برفـــــی را.....

 بادهای ســــــرکش اســـــ ـفند را که با خود میبـــــرند هر آنچه آلودگیــــــست!!!

و با خود می آورنـــــد هرچه روح زندگیـــــست....

 تفــــ ـاوت بین تو و زمســـــتان این است :

که قلب تو گــــ ـرم است حتی داغ تر از خورشـــــید در اواسط مـــــرداد!!!!

 دوســـــت دارم همیشـــــه برای من زمســـــتان باشی..........

ســــ ـفید و پاک...

نورانـــــی و پر تلئلو...

محـــــو کننده بدیهـــــا....

همیشه برایم یاد آور فصـــــل دوست داشـــــتنیم باش ولی هیـــــچ گاه

اجــــــازه نفوذ سرمایش را به قلبـــــت نده.......

گـــــ ـرم بمان...

همیشه بمان ...

در این زمـــــانه هیچ‌کس خـــــودش نیست

کسی برای یک نفــــ ـس خودش نیست

همیـــــن دمی که رفت و بــــ ـازدم شد

نفس ـ نفس، نفس ـ نفس خـــــودش نیست

همین هـــــوا که عین عشــــ ـق پاک است

گـــــره که خود با هـــــوس خودش نیست

خـــــدای ما اگر که در خـــــود ماست

کسی که بی‌خـــــداست ، پس خودش نیست

دلی که گرد خویـــــش می‌تنـــــد تار

اگرچه قـــــدر یک مگس ، خودش نیست

مگس ، به هرکجـــــا ، به‌جـــــز مگس نیست

ولی عقــــ ـاب در قفــــ ـس ، خودش نیست

تو ای من، ای عقــــ ـاب ِ بستـــــه‌بالم

اگرچه بر تو راه ِ پیـــــش و پـــــس نیست

تو دســـــت‌کم کمی شـــــبیه خود باش

در این جهـــــان که هیــــ ـچ‌کس خودش نیست

تـــــمام درد ِ ما همــــ ـین خود ِ ماست

تمام شـــــد ، همیــــ ـن و بس ، خودش نیست

قیــــ ـصر امین پور

کم کم تفـــــاوت ظریـــــف میان نگهداشـــــتن یک دســـــت

و زنجیـــــر کردن یک روح را یاد خواهـــــی گرفـــــت.

اینکه عشــــ ـق تکیه کـــــردن نیست

و رفاقــــ ـت ، اطمینـــــان خاطر

و یاد میگیری که بوســــ ـه ها قرارداد نیستنـــــد

و هــــ ـدیه ها ، عهـــــد و پیمـــــان معنی نمـــــیدهند.

و شکستـــــهایت را خواهـــــی پذیرفت

سرت را بالا خـــــواهی گرفت با چشمــــ ـهای باز

با ظــــ ـرافتی زنانه و نه اندوهـــــی کودکانه

و یاد میگیـــــری که همه ی راههـــــایت را همین امـــــروز بسازی

که خاک فـــــردا برای خیال ها مطمئـــــن نیست

و آینـــــده امکانی برای ســــ ـقوط به میانه ی نـــــزاع در خود دارد

کم کم یاد میگـــــیری

که حتی نــــ ـور خورشـــــید میسوزاند اگر زیاد آفتــــ ـاب بگیری.

بعـــــد باغ خود را میکـــــاری و روحـــــت را زینت میـــــدهی

به جای اینکه منتظـــــر کسی باشـــــی تا برایت گل بیـــــاورد.

و یاد میگیـــــری که میتوانـــــی تحمل کنی...

که محکــــ ـم هستی...

و میآموزی و میآموزی

با هر خداحافظـــــی

یاد میگـــــیری

هنگامه شکوفه نارنج بود و من

با یاد دستهای تو

سرمست

تن را به آن طبیعت عطرآگین

جان را به دست عشق سپردم

با یاد دستهای تو ناگاه

مشتی شکوفه را

بوسیدم و به سینه فشردم

نه چراغ چشم گرگي پير
نه نفسهاي غريب كارواني خسته و گمراه

مانده دشت بيكران خلوت و خاموش
زير باراني كه ساعتهاست مي بارد

در شب ديوانه ي غمگين
كه چو دشت او هم دل افسرده اي دارد
در شب ديوانه ي غمگين
مانده دشت بيكران در زير باران ، آهن ، ساعتهاست

همچنان مي بارد اين ابر سياه ساكت دلگير
نه صداي پاي اسب رهزني تنها
نه صفير باد ولگردي
نه چراغ چشم گرگي پير
 

هنـــــوز در فکر آن کـــــلاغ ام در دره هـــــاي  يوش

با قيچــــ ـي ســــ ـياه اش

بر زرد ِبرشتـــــه گنـــــدم زار

با خش خشي مضـــــاعف

از آســـــمان کاغــــ ـذي ِمات

قوسي بريـــــد کج

 و رو به کـــــوه ِنزديک

 با قارقار ِخشــــ ـک گلويش

چيـــــزي گفت

  تا ديرگاهـــــي آن را

با حيـــــرت

در کـــــله هاي ســـــنگي شان

تکـــــرار مي کردنـــــد

گاهـــــي سوال مي کنـــــم از خود که

يک کــــ ـلاغ

با آن حضـــــور قاطع بي تخفيـــــف

وقتي صـــــلاتِ ظهـــــر

با رنگِ ســــ ـوگوار مُصِـــــرَش

بر زردبرشـــــته گندم زاري بال مي کـــــشيد

تا ز فـــــراز چند ســـــپيدار بگذرد

با آن خروش و خشـــــم

چه دارد بگـــــويد با کـــــوه هاي پير

  کاين عابــــ ـدان خسته خواب آلـــــود

در نيم روز تابستـــــاني

تا ديرگـــــاهي آن را با هم ، تکـــــرار کننـــــد؟

روحـــــم بیمار شـــــده
صـــــدای فریـــــادم در گلـــــو خفه شـــــده
چشهایـــــم پر از نالــــ ـه و فغـــــان است
اما افســـــوس ..
حتی اشکهـــــایم نیز در گو شـــــه ی چشمانـــــم خشــــ ـکیده
خستـــــه و رنجــــ ـور از این زندگیـــــم ..
چه تقدیـــــر شومی ..
چه ســـــرنوشت ســـــیاهی ..
این روزها به جنـــــون نزدیک نزدیکـــــم
پر از ترســـــم و اضطـــــراب ..
.
.
.
کجایـــــی مرگ..؟
تنهـــــا تورا از تمام ســـــیاهی ها کم دارم.

امـــــشب همه چیـــــز رو به راه اســـــت

همـــــه چیـــــز آرام.....آرام  ... باورت می شـــــود ؟

راه رفتـــــن در این دنیـــــا را هم بدون تو یـــــاد گرفتـــــه ام !

تو نگرانم نشـــــو !

یـــــاد گرفتـــــه ام چگـــــونه با تو باشـــــم بی آنکه تو باشـــــی !

یـــــاد گرفتـــــه ام که بی تو بخنـــــدم.....

یـــــاد گرفتـــــه ام که دیگـــــر دل به کســـــی نبندم ....

غنچــــ ـه را بلبل گفـــــت: « به چه می‌نـــــازی تـــــو؟ »

چنـــــد روزی گُلـــــکی ناز شـــــوی!

چون بخـــــوانم، غــــ ـرق آواز شـــــوی !!

بعد می‌چیننـــــدت!. . . زنده زنده، پَرپَرت چون کردنـــــد

یـــــاد من باش رقــــ ـیب !

.

.

.

.

.

صـــــبح روز آغـــــاز

غنچــــ ـه دق کرد و نوشـــــت:

مـــــرگ را عاشـــــقم و خار به پـــــهلو زده‌ام !

مُـــــردن و پژمـــــردن ، بهتر از آنکه شَـــــوَم

گُلِ پَرپَر شـــــده‌ی خاطـــــره‌ی جغـــــد خوش‌آوازی شـــــوم

من
پـــــری كوچـــــك غمگینـــــی را
می شناســـــم كه در اقـــــیانوسی مســـــكن دارد
و دلـــــش را در یك نی لبـــــك چوبیـــــن
می نــــ ـوازد آرام آرام

پـــــری كوچـــــك غمگینـــــی كه شب
از یك بوســــ ـه می میـــــرد
و ســـــحرگاه از یك بوســــ ـه به دنیـــــا خواهـــــد آمد .

همه با آينـــــه گفتـــــم ، آری

همه با آينـــــه گفتـــــم ، که خموشـــــانه مرا می پاييـــــد ،

گفتـــــم ای آينـــــه با من تو بگـــــو

چه کسی بال خيــــ ـالم را چيـــــد ؟

چه کسی صنـــــدوق جادويی انديشـــــه من غــــ ـارت کرد؟

چه کسی خرمـــــن رويايی گل های مـــــرا داد به بـــــاد؟

سر انگـــــشت بر آيينـــــه نهادم پرســـــان :

چه کس آخـــــر چه کسی کشـــــت مرا

که نه دســـــتی به مدد از ســـــوی ياری برخـــــاست

نه کسی را خبـــــری شد نه هياهـــــويی در شـــــهر افتاد ؟!

آينـــــه

اشـــــک بر ديده به تاريکـــــی آغاز غــــ ـروب

بی صـــــدا بر دلــــ ـم انگشت نهاد.

شاعر : سیاوش کسرایی

غروب شـــــد ...آســـــمان که گرفت  ، کودکــــ ـی گریســـــت ... محو شـــــد صدای گــــ ـریه اش میان هیاهـــــوی آدم ها... خـــــدا را که دید ، عاشـــــق شد ، خندید ، ســـــالهائی سخت گذشت ، درس ها آمـــــوخت ، جوان شـــــد .

من ... در امتــــ ـداد یک جـــــاده .. در رویـــــائی خیـــــس ... و تو ... همیشـــــه تو ... ای همسفـــــر من .. همنفـــــس من... همـــــزاد و همـــــراه من ... من ... همه عمــــ ـر ... تو را ...عاشــــ ـقانه دوست خواهم داشـــــت ... تکیه کن به شـــــانه های من ... تکیـــــه می کنم به شـــــانه های تو ...

چیـــــزی نمانـــــده به غــــ ـروب 26 سالگیـــــم ....

صبــــ ـور باش! دلیل شــــــکست را بنویـــــس
تمام تجـــــربه هایی که هســـــت را بنویـــــس

خدا که نیســـــت خودت را به جای او بگـــــذار
و حکم خشـــــکی این خاک پست را بنویـــــس

نهـــــال تـــــازه ای از جنـــــس کاکتــــ ـوس بکار
و فصـــــل عاشـــــقی خار و دست را بنویـــــس

نتـــــرس! ابـــــر خودش را به خــــ ـواب ناز زده
چه روزگــــ ـار غریبـــــی چقـــــدر دلگیــــ ـرم
که دارم از غم گل های مــــ ـرده می میرم

تمام مشکل از این دســـــت هاست می دانـــــم
از این زمختـــــی بی اختیـــــار و واگیـــــرم

که خنـــــده دار ترین کار باغبــــ ـان شدن است
که گــــ ـورکن شدم از باغبــــ ـان شدن ســـــیرم

برای هرچه به دســـــتم ســـــپرده اند بـــــدم
برای هرچـــــه مرا شــــ ـاد می کند پیــــ ـرم!

فـــــرار کردن از این خـــــاک مرده ممکن نیست
از ابتـــــدا تن این خـــــاک کرده زنجیـــــرم

و روزگـــــار که با خون نوشـــــته نامـــــم را!
تو فکـــــر کن که نخـــــستین کویـــــربان باشی

شــــ ـکوه خار بیابـــــان پرست را بنویـــــس
خدا همیـــــشه همان را که می شـــــود داده…
همان دری که به رویت نبـــــست را بنویـــــس